Συνέντευξη με την αφηγήτρια Σάσα Βούλγαρη

voulgari1

Η αφηγήτρια Σάσα Βούλγαρη έχει διαμορφώσει την προσωπική της μέθοδο διδασκαλίας στην τέχνη της αφήγησης και της δημιουργικής γραφής. Έχει σπουδάσει Ψυχολογία, Παιδαγωγικά και έχει ειδικευθει σε εναλλακτικές μορφές διδασκαλίας. Από το 2010 συνεργάζεται με το ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης και αργότερα επίσης με το ίδρυμα Β. & Μ. Θεοχαρακη. Πολλοί από τους μαθητευομενους της ακολούθησαν τον επαγγελματικό δρόμο ή ενσωμάτωσαν την αφήγηση στο επάγγελμα τους.

ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗΣ: Χρυσώ Κοντάκου

 

  1. Πώς ξεκινήσατε ν’ ασχολείστε επαγγελματικα με την αφήγηση;

Αρχικά μέσα από τις ενασχολήσεις μου καθώς σπούδασα αρχικά ψυχολογία και παιδαγωγικά και στη συνέχεια ειδικεύτηκα σε εναλλακτικούς τρόπους διδασκαλίας, το παραμύθι ήταν βασικό στοιχείο των ερευνών και των πειραματισμών μου ώσπου άρχισα να αφηγούμαι για δική μου ευχαρίστηση σε φίλους και γνωστούς. Από ένα σημείο κι έπειτα άρχισαν να με συστήνουν ως «αυτή που λέει παραμύθια» και ο επαγγελματικός δρόμος άνοιξε… το αποφάσισε το κοινό μου! Βέβαια, όσοι με ήξεραν, έλεγαν αργότερα ότι βρήκα αυτό για το οποίο ήμουν φτιαγμένη!!!

 

  1. Ζείτε σε έναν κόσμο παραμυθένιο με τις ιστορίες σας, πόσο εύκολο είναι να το μεταφέρετε αυτό στο κοινό σας, είτε είναι παιδιά είτε μεγάλοι; Ποιο κοινό είναι πιο απαιτητικό;

Πράγματι, ζω στην πραγματικότητα  – με ό,τι συνεπάγεται αυτό στην εποχή μας – και ενίοτε μεταφέρομαι μαζί με το ακροατήριό μου στον κόσμο του παραμυθιού. Η μετάβαση αυτή δεν μου ήταν, προσωπικά, ποτέ δύσκολη, ακόμα και την εποχή που πάλευα με την τεχνική – η τεχνική στην επαγγελματική αφήγηση είναι πολύ σοβαρό θέμα! Αλλά αυτή είναι η απoστολή του εμπνευσμένου παραμυθά. Να δημιουργεί τελετουργικά με το λόγο του συνθήκες που το παραμύθι να γίνεται πύλη εσωτερικότητας, μυσταγωγίας, μέθεξης, ασφαλούς πορείας στο άγνωστο και στο ανείπωτο. Δεν ξεχωρίζω το κοινό μου σε «μικρούς» και «μεγάλους». Δι-αισθάνομαι ανάγκες  – ανάλογα βέβαια και με το εξελικτικό στάδιο – και κοινωνώ ιστορίες. Πάντως, οι «μεγάλοι» αναζητούν περισσότερο τα παραμύθια. Τα παιδιά βλέπουν ακόμα το κόσμο με μάτια αθώα και καθαρά: η ζωή είναι γι΄ αυτά θαύμα. Εμείς οι μεγαλύτεροι ξεχάσαμε…

 

  1. Η γλώσσα δημιουργεί σκέψη και η σκέψη γίνεται πράξη, τα παραμύθια και οι ιστορίες επηρεάζουν τη ζωή των ανθρώπων και τους βοηθούν να βρεθούν πιο κοντά στην ευτυχία;

Ποιά σκέψη; Ποιά γλώσσα; Ποια παραμύθια; Ποιές ιστορίες; Ποιοί άνθρωποι; Ποιά εποχή; Ποιά κοινωνία; Τα πανάρχαια αυτά παραμύθια είναι οπωσδήποτε «εργαλεία» αυτογνωσίας. Αλλά ποιος καταλαβαίνει και ποιός μιλά την συμβολική τους γλώσσα;
Στην περίπτωση που ο παραμυθάς έχει περάσει επιτυχώς την προσωπική του πορεία αυτογνωσίας επομένως  έχει περάσει και στην ετερογνωσία (η αυτογνωσία μοιραία προϋποθέτει και οδηγεί στην ετερογνωσία) τότε έχουμε την περίπτωση του παραμυθά – μύστη που παλαιότερα τον λέγαμε μάγο ή μάγισσα.  Τότε γίνεται οδηγός διαφωτίζοντας με την ιστόρησή του σκιές και αγωνίες που υπάρχουν ριζωμένες μέσα μας και οι παλιές αυτές ιστορίες ενδέχεται να δείχνουν πράγματι δρόμους.
Η ευτυχία είναι εγγενής ιδιότητα του  νου και η σκέψη που διαμορφώνουμε είναι καθοριστικής σημασίας, αλλά καμιά μορφή γνώσης ή βιωμένης εμπειρίας (που είναι τα παραμύθια) δεν μπορεί να είναι αποτελεσματική εάν δεν γνωρίζει κάποιος πως λειτουργεί εγκεφαλικά και ψυχοσωματικά. Χωρίς αυτογνωσία τα παραμύθια γίνονται απλώς «ωραίες ιστοριούλες» δεν απο-καλύπτουν τίποτα!
Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι η αφήγηση είναι κοινωνικό προϊόν. Προϋποθέτει συν-ύπαρξη. Προϋποθέτει Αγάπη που είναι και ο βασικός Αρμός του Σύμπαντος. Γι΄ αυτό και όλες οι πράξεις των παραμυθικών ηρώων εκκινούν από Αγάπη.

voulgari2

  1. Στην Ελλάδα παλαιότερα το ρόλο του αφηγητή – παραμυθά τον είχαν οι παππούδες και οι γιαγιάδες. Προσωπικά θυμάμαι έναν παππού, δίπλα στο πατρικό σπίτι του μπαμπά μου όταν πηγαίναμε διακοπές, με ιστορίες ατελείωτες που ήθελα πάντα να ακούω.Τώρα όμως οι ανάγκες έχουν αλλάξει οι παππούδες κ οι γιαγιάδες δεν λένε τόσο συχνά παραμύθια ίσως γιατί δεν είναι τόσο κοντά στα εγγόνια, αλλά οι ανάγκες για τις ιστορίες αυτές υπάρχουν και οι μικροί και οι μεγάλοι έχουν την ανάγκη να ακούσουν ιστορίες. Αυτήν την ανάγκη έρχονται να καλύψουν οι παραμυθάδες;

Παλιότερα, παραμύθια έλεγαν όλοι! Συχνά οι εμπνευσμένοι παραμυθάδες δεν ήταν ηλικιωμένοι… Τώρα δεν ασκούμε γενικά τον προφορικό λόγο.  Η τεχνολογική ανάπτυξη έχει διαμορφώσει νέους τρόπους επικοινωνίας – δεν είναι αυτό απαραίτητα αρνητικό. Τον τελευταίο καιρό αντιλαμβάνομαι  – τουλάχιστον όσον αφορά το δικό μου έργο ζωής ότι οι άνθρωποι μέσα από την διαδικασία της αφήγησης αποζητούν την θαλπωρή της συνύπαρξης, την επικοινωνία, την επαφή με τις ρίζες  – εθνικές και πανανθρώπινες – τον ιδιο τους τον εαυτό… Όπως λέω συχνά: λέω παραμύθια γιατί είναι ο δικός μου τρόπος να Αγαπώ και να με Αγαπούν. Και η αληθινή Αγάπη γεννά μόνον Αγάπη… Είναι γεμάτα τα παλιά παραμύθια από Αγάπη! Αγάπη για οτιδήποτε: ένα πουλί, ένα δέντρο, ένα αποτρόπαιο πλάσμα… Πρόκειται για μια Αγάπη Συμπαντική που δεν χρειάζεται εξηγήσεις για να ανθίσει…

 

  1. Ποια είναι τα χαρίσματα που πρέπει να έχει ένας παραμυθάς κατά την γνώμη σας;

Το βασικότερο από όλα είναι να Αγαπά! Θέλω πάντα φως στο ακροατήριό μου για να βλέπω τα μάτια τους, να τους δι-αισθάνομαι, να διαμορφώνω επιτόπου την ιστορία μου για να τους γαληνεύω. Όλα τα άλλα είναι σκληρή και πολύ όμορφη εργασία: η καλλιέργεια των εκφραστικών μέσων, η φωνητική καλλιέργεια – γνωρίζω ακριβώς πως θα τοποθετήσω τη φωνή μου και ποιο ηχείο του σώματος θα χρησιμοποιήσω ώστε να δημιουργήσω την ατμόσφαιρα που χρειάζεται η κάθε στιγμή. Ακριβώς σας λέω! Μπορεί να ακούγεται κάπως αλαζονικό, αλλά μαθήτευσα για 14 χρόνια κοντά σε μια από τις μεγαλύτερες δασκάλες φωνής στον κόσμο την αείμνηστη Μίρκα Γεμεντζάκη και εξασκήθηκα για 25 ολόκληρα χρόνια μαζί με το κοινό μου. Η αφήγηση είναι επικοινωνία: δεν αποστηθίζω ποτέ! Δεν κάνω πρόβες ποτέ!

voulgari3

  1. Μπορεί κάποιος να μάθει να λέει ιστορίες ή είναι κάτι που αν δεν το έχεις δεν μπορείς να το κάνεις;

Όλοι μπορούμε να λέμε ιστορίες και να εξασκηθούμε στο μέτρο της επιθυμίας μας… Δεν χρειάζεται να γίνουν όλοι επαγγελματίες για να πουν μια ιστορία στα παιδιά τους, στους φίλους τους, στην τάξη ή όπου αλλού…

 

  1. Που μπορούν να σας βρουν και να παρακολουθήσουν τα σεμινάρια σας, όσοι αγαπάνε τα παραμύθια και θέλουν να μάθουν περισσότερα γι αυτά;

 Γενικά κάνω πάρα πολλά πράγματα συνήθως! Ολοκληρώνω σε λίγο μια σειρά μικρών σεμιναρίων στο Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης που είναι και η σταθερή στέγη που με φιλοξενεί με εκτεταμένα προγράμματα αφήγησης και σεμινάρια από το 2010! Συνεχίζω και του χρόνου την πολυετή συνεργασία μου με το Ίδρυμα Θεοχαράκη με αφήγήσεις ανάμεσα σε έργα Τέχνης. Είμαι σε συζητήσεις για κάποια καλοκαιρινά εργαστήρια και γενικά ετοιμάζομαι για τη νέα σεζόν με νέες καινοτόμες ιδέες! Σύντομα θα ανοίξει το νέο μου  web site όπου θα μαθαίνει κανείς τα νέα μου. Αλλά μπορεί να μου στείλει κάποιος e mail για να λαμβάνει νέα ή εναλλακτικά να με παρακολουθεί από τις σελίδες μου στο facebook: www.facebook.com/sassa.voulgari, E mail: sassa_v@otenet.gr

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s